درباره سفره عقد در زمان های قدیم ایران باستان

“پایگاه اینترنتی روبات سورنا”:

درباره سفره عقد در زمان های قدیم ایران باستان

درباره سفره عقد در زمان های قدیم ایران باستان 

ایران کشوری با دیرینه تاریخی و باستانی هست، آداب و رسوم های قدیمی و اصیل کهن ایرانی نیز تا کنون برای مردم به یادگار مانده هست مثل مراسم عقد و عروسی. دیدنی هست بدانید که در ایران باستان در زمان ازدواج سفره ای به نام سفره گواه که همان سفره عقد هست و شامل نگاره اشو زرتشت – کتاب اوستا و کُشتی باز نشده – شمع یا لاله یا چراغ روشن – قند سبز- گلدان گل و سرو – نقل وشیرینی – انارشیرین – یک تخم مرغ – یک عدد قیچی

 

– یک ظرف کوچک آویشن مخلوط با برنج وسنجد – نخ وسوزن سبز – لورک عروسی «مخلوط هفت نوع آجیل شیرین» که روی آن نقل وشیرینی ریخته شده – گلاب و آینه بود تدارک می‌دیدند تا مراسم ازدواج که در ایران باستان به آن سور میگفتند برگذار شود .

 

همان طور که لباس عروس سبز رنگ به همراه تور یا پارچه ای سبزرنگ روی سرش و لباس داماد دارای عرقچین سبز بر سر و روی شانه راست او چادرشب یا دستمال سبز بود سفره عقد در ایران باستان نیز سبز رنگ بوده که در پشت سرداماد برادر یا یکی ازبستگان بسیار نزدیک او آن را در یک سینی حمل می‌کرد .تمام وسایل موجود در سفره عقد یا گواه معانی خاصی داشتند .

 

کتاب اوستا «کتاب آسمانی» و کشتی نشان از آن داشت که عروس و داماد و فرزندانشان تابع قوانین دین و دستورات آن میباشند و براساس قوانین دینی عمل خواهند کرد .قند سبز بعنوان هدیه به موبدی که گواه گرفته بعد از گواه گیری«عقد» تقدیم می شد که نشان سبزبختی وشیرین کامی بوده هست .

 

چادرشب یا شال سبز همان طور که چادرشب یا شال سبز را بر شانه داماد می انداختند مفهوم ان نیز مخارج زندگی هست که بردوش داماد قرار می‌گیرد .تخم مرغ نشان مصالحه بین پدر و مادر عروس و داماد هست که در زندگی عروس و داماد دخالتی نداشته باشند مگر این که از آنها مشورتی خواسته شود

 

انارشیرین نشانه شیرین کامی و فرزندان چندان هست.

 

برگ آویشن مخلوط با برنج و سنجد ونقل

 

سنجد محرک عشق و دلدادگی ، آویشن خوش بویی و سرزندگی ، نقل نشان شیرین کامی و برنج «درگذشته جو بکارمی بردند» نشانه برکت زندگی که در زمان عقد هنگام خواندن اوستای تندرستی روی شانه عروس و داماد توسط موبد ریخته می شد .

 

نخ و سوزن معنای خیلی جذابی دارد و آن یعنی اگر در زندگی زناشویی عروس و داماد دچار مشکل شدند و یا فاصله ای بینشان ایجاد شد آن را با نخ و سوزن مینوی«معنوی» بدوزند و نگذارند بزرگتر شود.

 

قیچی یعنی عروس و داماد نقش دو تیغه قیچی را داشته و باید زندگی را با همدلی و همکاری پیش ببرند .

 

 



لینک مطلب



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *