گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

“پایگاه اینترنتی روبات سورنا”:

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران 

الهام فرهمند در دنیای فوتبال بانوان نامی کاملا شناخته شده هست, امروز با این دختر جوان صحبتی درمورد دنیای ورزش انجام داده ایم. خیلی از زنان و دختران کشور ما میباشند که به فوتبال به‌عنوان یکی از علایق ورزشی خود نگاه می‌کنند و حتی برخی از انها در این اساس به ترقی‌های خوبی هم رسیده‌اند‌ اما وقتی پای گفتگو آن ها می نشینیم از امکانات کم و محدودیت‌های فوتبال بانوان میگویند.

 

“الهام فرهمند” یکی از بازیکنان برجسته تیم ملی فوتبال زنان‌ که در تیم آینده‌سازان وطن نجف‌آباد توپ می زند, همانند‌ای از هزاران استعدادی هست که با مشکلات این رشته دست و پنجه نرم می‌کند‌ اما هیچوقت از مسیری که در پیش گرفته دست بر‌نمی‌دارد. فرهمند که لقب دیوید بکام دختران ایران را یدک می‌کشد,

 

با ما از مشکلات و سختی‌های پیش پای خود و هزاران علاقه‌مند فوتبال گفت, اما تأکید کرد که هیچوقت فوتبال را کنار نمی گذارد و امیدوار هست که بتواند روزی در جام جهانی بازی کند.

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

در یکی از برنامه‌های ۹۰, گلی که شما به تیم سیرجان زده بودید, به‌عنوان یکی از بهترین گل‌های‌ ماه گزینه شد. انعکاس این رخداد چگونه بود؟

 

برای خودم هم دیدنی بود. احتمالا اگر گل‌های استقلال و پرسپولیس در این نظرسنجی نبود, می‌توانست رأی اول را به‌دست آورد. به هر حال, رخداد خوبی بود. این فیلم را در سیرجان گرفته بودند. انعکاس خوبی داشت. سبب شد که نگاه‌ها به سمت فوتبال زنان بچرخد. با این کار مشخص شد که چه صحنه‌های زیبایی در بازی‌های ما رخداد می‌افتد که از نظرها مخفی هست.

 

همۀ بازی‌ها فیلم برداری می شوند؟

 

نه! همۀ بازی‌ها فیلم برداری نمی شوند. انشاالله که باز هم این رخداد بیفتد. پیشباز مردم هم خیلی مفید بود. فیلم این بازی را به فدراسیون ارسال کرده بودند و فدراسیون هم پس از بررسی فیلم, گل مرا گزینه کرد. به‌نظرم اگر بازی با دوربین و کیفیت بهتری فیلم برداری شده ‌بود, حتماً اکثر مورد دقت قرار می گرفت.

 

در کل پیشباز از بازی‌ها چگونه هست؟

 

پیشباز خیلی خوبی از بازی‌ها میشود؛ مثلاً از بازی ذوب‌آهن با تیم ما پیشباز بسیار خوبی شد. حدود ۴۰۰ نفر به ورزشگاه آمده بودند. با دقت به اینکه سکو و جایگاه تماشاگر نداریم, تماشاگران ‌ناچارند یا ایستاده بازی را ببینند یا اینکه کنار جدول‌های زمین بنشینند.

 

با دقت به اینکه با حجاب بازی می‌کنید, تماشاگر مرد هم دارید؟

 

نه! مردان اجازه ندارند به مشاهده بازی‌های ما بیایند.

 

پدرتان هم بازی شما را ندیده هست؟

 

پدرم یکی, دو بار به ورزشگاه آمد و بازی مرا دید. این برای دو, سه سال پیش بود‌ ولی نماینده فدراسیون فوتبال اجازه نمیدهد که مردان به ورزشگاه بیایند.

 

حضور خانواده‌ها در ورزشگاه تا چه اندازه روی کار شما تأثیرگذار هست؟

 

زمانی که خانواده‌های ما در ورزشگاه باشند, اکثر انگیزه میگیریم و تلاش بیشتری می‌کنیم. دوست دارم پدرم بازی‌های مرا ببیند. بودن خانواده‌ها در ورزشگاه انگیزه فوتبالیست‌های زن را اکثر می‌کند. این را هم بگویم که اگر مردان وارد تصمیم‌گیری در حوزه فوتبال زنان شوند میتوانند به این رشته کمک زیادی بکنند؛

 

چون تجربه و پیشینه انها در این اساس اکثر هست. اگر مردان فوتبال ما را آنالیز کنند, متوجه می شوند که چه اندازه استعدادهای ناب در فوتبال زنان وجود دارد.

 

برخورد مردم با شما چگونه هست؟

 

مردم ما را نمی‌شناسند. احتمالا مسئولان هیأت فوتبال بشناسند! گرچه از مردم عادی انتظار نداریم که ما را بشناسند. هر چقدر هم بازیکن تیم ملی باشیم و به قهرمانی رسیده‌ باشیم به اندازه فوتبالیست‌های مرد سرشناس نیستیم. خیلی از مردم پیگیر اخبار ما نیستند. با اینکه شرایط خیلی بهتر شده اما هنوز برخی‌ها می‌پرسند؛ مگر دخترها هم فوتبال بازی می‌کنند؟!

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

آینده فوتبال زنان را چگونه می بینید؟

 

اگر همین روال ادامه پیدا کند مجدد از «رنکینگ» فیفا خارج می شویم. حتی از زمان مسابقات غرب آسیا که چند سال گذشته ‌ ‌ دوم شده بودیم, عقب‌تر هستیم. این شرایط, نابودی فوتبال زنان را به همراه دارد. به چه سمتی قرار هست برویم؟ هیچی! همین اکنون باید در بحبوحه دوران فوتبالم باشم و برای تیم ملی و تیم باشگاهی‌ام بازی کنم, ولی شرایط فراهم نیست.

 

پس از دو سال تیم ملی زنان تشکیل شد و این تیم مجدد به «رنکینگ» فیفا بازگشت. این بازگشت چه حاصلی برای فوتبال زنان تا این لحظه داشته هست؟

 

حدود دو تا دو سال و نیم خبری از تشکیل تیم ملی نبود.بعد از این مدت بانو امتحان سرمربی شدند و واقعا زحمات زیادی برای تیم ملی کشیدند.پس از تشکیل تیم فرصت زیادی برای حاضر‌سازی‌ تیم برای جام ملت‌های آسیا نداشتیم. بهمن ‌ماه تمرینات را شروع کردیم و ۱۱ فروردین عازم ویتنام شدیم.

 

چون این مدت هم زمان شده بود با بازی‌های لیگ, مربی تیم نمی‌توانست اردوهای بلندمدت بگذارد و به بچه‌ها فشار بیاورد. مجبور بودند اردوهای کوتاه سه, چهار روزه درنظر بگیرند و مجدد بازیکنان را در اختیار باشگاه‌ها بگذارند.

 

با همه ی این‌ها بچه‌ها در ویتنام به‌نظرم فراتر از حد انتظار ظاهر شدند. با دو‌ ماه تمرین نمایش خوبی ارائه دادیم و جای امیدواری بود. بعد از مسابقات به ما گفتند که از این پس اردوها ادامه پیدا می‌کند و دیگر نمی خواهیم تیم بزرگسالان در انزوا باشد, اما از روز ۲۵ فروردین که از ویتنام برگشتیم تا امروز دیگر هیچ خبری از تیم ملی نیست.

 

چه‌کسی این حرف را زد؟

 

مسئولان تیم ملی فوتبال زنان.

 

در این دو‌ ماه بازی تدارکاتی هم برگزار کردید؟

 

بله! دو بازی با تیم اوکراین انجام دادیم, ولی بعداً متوجه شدیم که تیم ملی زیر ۲۰ سال اوکراین بود نه تیم ملی.

 

تیم ملی نماینده‌ای ندارد تا با مسئولان فدراسیون فوتبال درمورد مشکلات موجود گفتگو کند؟

 

یقین کنید دست‌مان به جایی بند نیست. حتی مدتی که اردو بودیم نتوانستیم پول فاکتورهای رفت ‌و آمدمان به استان تهران را بگیریم. تنها با سرپرست تیم, بانو کاکاوند در تماس بودیم. حتی در مورد لباس‌های‌مان به سرپرست تیم گفتیم که با مسئولان فدراسیون فوتبال گفتگو کنند که ایشان هم پیگیر این موضوع بودند؛ چون لباس‌ها در حد و اندازه‌های یک تیم ملی نبود.

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

صعود تیم ملی فوتبال مردان و مسابقات لیگ برتر, بر فوتبال زنان سایه انداخت و اجازه نداد که به این بخش دقت شود.

 

با شما موافقم. چه تیم ملی به جام جهانی صعود می‌کرد و چه نمی‌کرد, فوتبال مردان در اولویت بود. چند وقت پیش در یکی از کانال‌های خبری تلگرام, خواندم که فیفا باشگاه پرسپولیس را مجبور کرده بود که به یک بازیکن خارجی که از این تیم شکایت کرده مبلغی بیش از یک میلیارد تومان غرامت بدهد.

 

دیدنی اینجاست که این بازیکن برای این تیم بازی هم نکرده‌ اما باشگاه, خود را مجبور کرده که این مبلغ را پرداخت کند. با این حال, همین باشگاه پرسپولیس حاضر نیست ۳۰۰ میلیون تومان برای تیم فوتبال بانوان خرج کند. حتی در شهر خودم, اصفهان هم باشگاه‌هایی مانند ذوب‌آهن و سپاهان قراردادهای خوبی با بازیکنان‌شان می‌بندند و حاضرند یک میلیارد و نیم بابت رضایتنامه یک بازیکن بدهند‌ اما حاضر نیستند باشگاهی در بخش فوتبال بانوان داشته باشند.

 

سپاهان اعلام کرده ‌ میخواهد تیم آینده‌سازان را تحت پوشش قرار دهد, ولی همه ی از این میترسند که سپاهان سال آینده این تیم را نخواهد, مانند همان تیم فوتسال که سال جاری دیگر آن را نخواست. همۀ نگران میباشند که پوشش دادن تیم‌های زنان بیش از یک فصل نباشد. درست هست که تیم بزرگسالان به جام جهانی صعود کرده و باید برای موفقیت انها خرج‌های بیشتری شود, ولی چقدر تفاوت؟!

 

تفاوت زیادی بین فوتبال زنان و مردان از لحاظ امکانات سخت افزاری و مالی وجود دارد.

 

کاملا درست میگویید. اصلا فوتبال زنان با فوتبال مردان و شرایط آن ها قابل سنجش نیست. یکی از مشکلاتی که ما داریم مساله دستمزدهاست. پولی که در فوتبال به ما میدهند حتی با بازیکن مردی که روی نیمکت می نشیند یا حتی در فهرست ۱۸ نفره هم نیست, قابل قیاس نیست.

 

با پول‌ بازیکنی که روی سکو می نشیند و در فهرست مربی‌اش نیست, می شود یک تیم فوتبال بانوان را در یک فصل به‌طور کامل پشتیبانی کرد. بنابراین با شرایط ایده‌آل خیلی فاصله داریم. دریافتی پارسال من پنج میلیون تومان بود که این مبلغ را از کل قراردادم گرفتم؛ یعنی حدود ۱۸ درصد.

 

با این پول نمیتوانم تغذیه یک ورزشکار حرفه‌ای را داشته باشم, نمیتوانم مکمل‌های خوراکی بخرم, مربی خصوصی بدنسازی بگیرم و… وقتی پول نداریم انگیزه‌ها هم از بین میرود. یک بازیکن حرفه‌ای تلاش می‌کند تا به تیم ملی برسد, ولی ما نه تیم ملی داریم و نه باشگاه پول‌مان را می دهد.

 

بالاترین جایزه بازیکنان شما چقدر هست؟

 

خیلی از دستمزدها آگاه نیستم, ولی فکر کنم بالاترین میزان جایزه ۲۵ میلیون تومان هست. مشاهده نمایید! چقدر با فوتبال مردان تفاوت داریم.

 

پس به لژیونر شدن هم به سختی می شود دست یافت.

 

هم‌اکنون خودم را آن اندازه حاضر نمیبینم که بخواهم لژیونر شوم؛ چون فیلم خاصی از مسابقات‌مان نداریم که باشگاه‌های خارجی, آن را ببینند. بنابراین باید با خرج خود ما برای تست دادن برویم. از سوی دیگر؛ وقتی بازیکنی از نظر بدنی حاضر نباشد, هر جا برای تست‌ دادن برود, وی را رد می‌کنند.

 

به همین علت فعلاً به حاضر‌سازی‌ خودم فکر می‌کنم و اگر زمانی چنین شرایطی داشته باشم حتماً اقدام می‌کنم.

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

فکر می‌کنم جایزه پایین, تنها مشکل فوتبال بانوان نیست. کمبودهای دیگری هم در این اساس وجود دارد؛ مثلاً آیا شما پس از بازی ریکاوری انجام می دهید یا از سالن‌های بدنسازی نوین بهره گیری می‌کنید؟

 

سالن بدنسازی یا ریکاوری بعد از مسابقه نداریم. همینطور استخر خصوصی نداریم که بعد از مسابقه, از آن بهره گیری کنیم. از سالن‌های نوین بدنسازی هم خبری نیست. بدنسازی ما زیرنظر مربی بدنساز انجام می شود. یکی دیگر از مشکلات این هست که ورزشگاه ما سکوی تماشاگران ندارد.

 

ورزشگاه‌تان مجهز هست؟

 

منظورتان از مجهز چیست؟

 

رختکن مناسبی که بتوانید بین دو نیمه بهره گیری کنید, برای تعویض لباس و…

 

نه رختکن نداریم.

 

پس بین دو نیمه چه کار می‌کنید؟

 

کنار زمین می نشینیم و مربی با ما گفتگو می‌کند.

 

کجا لباس‌تان را عوض می‌کنید؟

 

شب گذشته از مسابقه خوابگاه هستیم و همان جا لباس‌مان را می پوشیم و به ورزشگاه می رویم. برای سفرهای شهری هم با هواپیما مسافرت نمی رویم؛ با اتوبوس می رویم.

 

علت این همه ی کمبود چیست؟

 

واقعیت این هست که اسپانسری نداریم که ما را پشتیبانی کند. کمک‌هایی که به باشگاه‌های فوتبال زنان میشود خیلی کم هست؛ مثلاً حدود ۵تا ۱۰میلیون به ما کمک می شود که اصلا کافی نیست. اسپانسرهای رسمی که مانند تیم‌های فوتبال مردان ما را پشتیبانی کنند نداریم.

 

مساله دیگری که باید به آن اهمیت بدهیم, این هست که نگاه جنسیتی را برداریم. ما زنان ۵۰درصد جامعه هستیم. بنابراین چرا باید با مردان فرق کنیم؟! چرا خرج‌ای که برای مردان می‌کنند برای ما نمی‌کنند؟ حتی می شود با یک دهم یا یک صدم خرج‌های فوتبال مردان, برای بانو‌ها تیم‌های خوبی راه انداخت که در لیگ شرکت کنند. رسانه‌ها باید بتوانند به باشگاه‌ها فشار بیاورند تا شرایط ما تغییر کند. هیچ راهی نداریم که مطالبات‌مان را پیگیری کنیم.

گفتگو با الهام فرهمند بهترین دختر فوتبالیست ایران

با دقت به مشکلاتی که وجود دارد, چه ارزیابی از لیگ فوتبال زنان دارید؟

 

کیفیت مسابقات سال به سال بهتر میشود. نسبت به چند سال گذشته بازی‌ها خیلی زیبا‌تر شده‌اند, اما انگیزه‌ها کمتر شده‌ هست. بازیکنان خیلی تلاش می‌کنند تا به چشم بیایند. همۀ تیم‌ها حرف‌هایی برای گفتن دارند‌ اما حیف که کسی بازی‌های ما را نمی بیند.

 

با این وصف, هم چنان به فوتبال ادامه می دهید؟

 

بله! فوتبال را خیلی دوست دارم. حتی اگر زمانی هم بازی را کنار بگذارم دنبال مربیگری و داوری میروم. همین هم اکنون هم در مدارس فوتبال کار می‌کنم.

 

غیر از فوتبال شغل دیگری هم دارید؟

 

دانشجوی کارشناسی ارشد رشته تربیت بدنی هستم. چند وقت هست که با دوستانم تصمیم گرفتیم که یک «بیزینس» راه بیندازیم, ولی هنوز جدی در مورد آن تصمیم نگرفته‌ایم.

 

سقف آرزوهای شما تا کجاست؟

 

بازی در جام جهانی یکی از آرزوهای ورزشی‌ام هست که انشاالله روزی به آن برسم.

 

 

[ad_2]

لینک مطلب



پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *